मुख्य सामग्रीवर वगळा

विस्कटलेला अल्बम

खरं तर फोटोंचा अल्बम बघणं हा एक मस्त टाईमपास असतो. सर्वसाधारणपणे कुठल्याही चांगल्या निमित्तानं कुठे गेल्यानंतर किंवा लोक जमल्यानंतर काढलेले हे फोटो एखाद्या टाईममशीनप्रमाणे आपल्याला भूतकाळात हिंडवून आणतात. मग तो एखादा जुना, कृष्णधवल फोटोंचा अल्बम असो वा एखाद्या मोबाईलमधली गॅलरी. 

परवा जवळजवळ अडीच वर्षांनी आफ्रिकेला येणं झालं. गेली अनेक वर्षं इथे येत असल्यामुळे इथे काम करणारे अनेक जण माझे चांगले मित्र आहेत. नेहमीप्रमाणे संध्याकाळी अकाउंट्स, फायनान्स मधल्या लोकांचं गेट टुगेदर ठरलं. मी तिथे गेल्यावर सगळे माझ्याभोवती जमले. बहुतेक चेहरे ओळखीचे होते. काही नवीन चेहरेही होते. काही परिचित चेहरे दिसत नव्हते. पण तिथे असलेल्या प्रत्येक चेहऱ्यावर काही वेगळेच भाव असल्याचा मला भास झाला. वेलकम बॅक टू आफ्रिका, नाईस टू सी यू आफ्टर अ लॉन्ग टाईम वगैरे वाक्य म्हणली गेली. 

मात्र ह्या सगळ्या वाक्यांमागचं खरं वाक्य होतं, 

हॅपी टू सी यू अलाइव्ह...   

कुणी एकानं लेट्स कॅच अप व्हेअर वी लेफ्ट म्हणत मागल्या वेळच्या गेट टुगेदरचा अल्बम लॅपटॉपवर उघडला. परिणाम उलटाच झाला. सगळेच जण गप्प होऊन कुठेतरी हरवल्यासारखे झाले. कारणही तसंच होतं. 

- फोटोतल्यांपैकी कुणी पहिल्या लाटेत तर कुणी दुसऱ्या लाटेत कायमचे नाहीसे झाले होते...

- भारतात सुट्टीवर गेलेले अनेकजण मरणाच्या दारातून परत आले होते... 

- कुणी त्या भयंकर औषधांच्या माऱ्यानं केस गमावले होते तर कुणाला अजूनही श्वास घ्यायला त्रास होत होता...  

- कुणी सक्ख्या नातेवाईकांना गमावले होते... 

- मित्र तर बहुतेकांचे गेले होते...  

- काहीजण सुट्टीवर जाण्याआधीच लॉकडाऊन लागल्यामुळे आफ्रिकेतच अडकले. पण घरचे तर तिकडेच होते ना. किती रात्री घरच्यांच्या काळजीनं विनाझोपेच्या, तळमळत घालवल्या त्याचा हिशेबच नव्हता. घरचा फोन आला की काळजाचा थरकाप व्हायचा... 

- एक तरुण मुलगा. अलाहाबादचा होता. खूप उत्साही, सतत मदतीला तयार असायचा. नेमका लॉकडाउनच्या आधी सुट्टीवर भारतात आला आणि तिथेच अडकला. शेजारपाजारच्यांना मदत करताकरता तो स्वतः, बायको व तीन वर्षांचा मुलगा करोनाच्या तावडीत सापडले. तो एकटाच वाचला. दिवसरात्र गंगेच्या घाटावर फिरत असतो म्हणे...

एखादा अल्बम बघताना इतका सुन्न, बधीर, अवाक कधीच झालो नव्हतो. 

सगळा अल्बमच विस्कटून गेला होता.... 

टिप्पण्या

  1. Amchya gharich ase album ahet Sir...sadhya Google Photos chya drive var lapun basle ahet - himmat hot nahi ughdun baghaychi !

    उत्तर द्याहटवा
  2. खरंच आताशा अल्बम उघडायची भीती वाटते... खूप मनातलं लिहिलंय... भावलय पण काळजात सलतंय....

    लेखणीला सलाम

    उत्तर द्याहटवा
  3. बाकी कोणत्याही गोष्टी पेक्षा ह्या अल्बम मधील फोटोज् मन विचलित करतात पण हेच ते अल्बम मनाला उभारी देतात एवढ्या सगळ्या परिस्थितीत आपले काही खंबीर पणे पाठीशी उभे होते ज्यांनी मनाला आणि आयुष्याला वेगळीच कलाटणी दिली

    उत्तर द्याहटवा
  4. काटा आला सर, अगदी सत्य आहे. थरकाप येतो आठवलं जरी ते सर्व...

    उत्तर द्याहटवा
  5. मिलिंद मी नि:शब्द झालो. मनातले विचार अतिशय समर्थपणे व्यक्त झाले आहेत.
    मला एक जाणवले सगळ्यांनाच हे जाणवते पण असे छानपणे व्यक्त होता येतेच असे नाही.
    कौन रोता है किसी और कि खातीर ए दोस्त
    सबको अपनी हि किसी बात पे रोना आया

    उत्तर द्याहटवा
  6. तुझे ब्लॉग्ज आता लघु ब्लॉग्ज होऊ लागले आहेत. नवा साहित्य प्रकार सुरू केला आहेस 👍🏼👍🏼

    दीर्घ ब्लॉग्ज इतक्याच समर्थपणे लघु ब्लॉग्ज ची भट्टी जमली आहे.

    हा लघु ब्लॉग काळीज चिरत गेला....😞😞

    उत्तर द्याहटवा

टिप्पणी पोस्ट करा

या ब्लॉगवरील लोकप्रिय पोस्ट

वर्दीतल्या माणसाच्या नोंदी

 सदानंदची आणि माझी गेल्या जवळजवळ पन्नास वर्षांची मैत्री आहे. प्राथमिक शाळेत आम्ही दोघं एका वर्गात होतो. आमची घरंही अगदी जवळ होती. त्यामुळे नंतर शाळा बदलल्या तरी संपर्क टिकून होता. पुढे १९८७ साली आम्ही दुसरीकडे राहायला गेलो. त्याकाळी आजच्यासारखी माध्यमं नसल्यामुळे सहज संपर्क होत नसे. तसाच आमचाही संपर्क तुटला. अधूनमधून त्याच्याबद्दल काही कळत असायचं. तो आयसीडब्ल्यूए करत होता हेही माहीत होतं. अचानक एक दिवस कळलं की सदानंद आयपीएस होऊन महाराष्ट्र पोलिसात रुजू झाला आहे. आनंदही झाला तसंच आश्चर्यही वाटलं. काही केल्या 'ए, घाल रे त्याला टायरमधे' असं म्हणणारा सदानंद डोळ्यापुढे येईना. केव्हातरी संधी मिळाली की बघू असं म्हणून मी ती संधी मिळायची वाट बघत राहिलो.  दिवस उलटत होते. सदानंदची भेट काही होत नव्हती. अचानक २६/११ ची दुःखद घटना घडली. अनेक वरिष्ठ पोलीस अधिकारी मारले गेले असून सदानंद दाते गंभीर जखमी झाले आहेत ही बातमी पाहून धक्काच बसला. आता मात्र ह्याला गाठायचंच असं ठरवलं. पण कुठे? योगायोगाने माझ्या नवीन काळे या मित्राकडून सदानंदचा नंबर मिळाला. जरा धाकधूक करतच त्याला फोन लावला. मी कोण सांगित

मेरा साया साथ होगा

परवा ३१ तारखेला तिथीनं माझ्या आयुष्यात घडलेल्या या सत्यघटनेला चौतीस वर्षं पूर्ण झाली...  १९८८ सालच्या पाडव्याच्या आदल्या रात्रीची ही गोष्ट आहे. सहा आठ महिन्यापूर्वीच मी सीएची आर्टिकलशिप सुरू केली होती. कामानिमित्त बरेचवेळा बाहेरगावी जावं लागायचं. पण दुसऱ्या दिवशी पाडव्याची सुट्टी असल्यामुळे मी घरीच होतो. त्याकाळी केबल टीव्ही वगैरे काहीही नसल्यामुळे व दूरदर्शन मर्यादित वेळेतच चालत असल्यामुळे रेडिओ, त्यातही विविध भारती आणि रेडिओ श्रीलंका हे मनोरंजनाचे मुख्य साधन होते. रोज रात्री साडेअकरापर्यंत 'बेला के फूल' ऐकणे हा एक थ्रिलिंग प्रकार असायचा. बेला के फूल ऐकणारा हा सर्वसाधारणपणे दर्दी मानला जायचा. मी मात्र कुणी दर्दी मानावं यासाठी नाही तर खरोखर जुन्या गाण्यांच्या प्रेमापायी बेला के फूल पर्यंतचे सर्व कार्यक्रम ऐकत असे.  त्यादिवशी दुसऱ्या दिवशीच्या पाडव्याची तयारी करायला आईला मदत करून माझ्या खोलीत गेलो. एका बाजूला विविध भारती चालू होतं व दुसऱ्या बाजूला काहीतरी वाचत पडलो होतो. बेला के फूलचं शेवटचं गाणं लागायच्या बेतात होतं. रेडिओवर अनाउन्समेंट चालू होती, आईए सुनतें है आज का आखरी गाना

द काश्मीर फाईल्सच्या निमित्ताने....

काल माझ्या मुलानं हा चित्रपट पाहिला.  त्याच्या मित्रांसोबत...  सगळेच जण वीस एकवीस वर्षांचे. तारुण्य, उत्साह, जोश, सगळं काही यथास्थित... घरी आल्यापासून अजूनही हा चित्रपट त्याच्या डोक्यातून गेला नाहीये. एकेका प्रसंगावरच्या प्रतिक्रिया वयाला साजेशा... आताच त्याच्या आईला एक एक प्रसंग सांगत होता. ते तांदुळाच्या पिंपा...  मी उठून गेलो. मला सहन होत नाही. चित्रपट बघणं तर अशक्य होईल मला. पण एक निश्चित...  माझी लेखणी यापूर्वी कधीच अशी थिजली नव्हती...  © मिलिंद लिमये